اهمیت ماه رمضان

مولانا غلام حیدر فاروقی امام جمعه اهل سنت بیرجند

پیامبر خدا به خاطر اهمیت این ماه اصحاب و یارانشان را به فرا رسیدن این ماه بشارت می دادند.

حضرت سلمان فارسی این حدیث را از پیامبر روایت می کنند و می فرمایند: (قال خطبنا رسول الله فی آخر یوم من شعبان فقال انه قد اظلکم شهر عظیم مبارک شهر کتب الله علیکم صیامه شهر جعل الله صیامه فریضة و قیام لیله تطوعا من تقرب فیه بخصلة من خصال الخیر کان کمن ادی فریضة فیما سواه و من ادی فیه فریضة کان کمن ادی سبعین فریضة فیما سواه وهو شهر الصبر و الصبر ثوابه الجنة و شهر المواساة و شهر یزاد فیه رزق المومن من فطر فیه صائما کان مغفرة لذنوبه و کان له مثل اجره من غیر ان ینقص من اجر الصائم شی)

پیامبر خدا در روز آخرنیمه شعبان خطبه بسیاری مهمی را ایراد فرمودند. ماه بسیاری بزرگی در حال فرا رسیدن است. ماهی که خداوند متعال روزه این ماه را بر شما مسلمانان فرض کرده است، ماهی که خداوند متعال قیام شب های آن را و زنده نگه داشتن شب های این ماه را برای شما مستحب قرار داده است.

ماهی که اگر انسان در این ماه مبارک کار نیکی و مستحبی را انجام دهد، به اندازه یک فرضی که در ماه های  دیگر انجام داده است. خداوند متعال به او اجر و پاداش می دهد.

فرمودند: هر انسانی در ماه مبارک رمضان فرضی را انجام دهد، خداوند متعال به اندازه هفتاد فرض که در ماه های دیگر انجام دهد. به او اجر و پاداش عنایت می کند.

خدا چقدر کرم و فضل نسبت به بندگانش در این ماه دارد، که فرمودند: هر نفلی به اندازه یک فرض و هر فرضی به اندازه هفتاد فرض، ارزش دارد.

این ماه، ماه صبر است. انسانها در برابر مشکلات و مشقاتی که روزه گرفتن دارد، در برابر گرسنگی و تشنگی که می کشند، صبر می کنند و فرمودند: پاداش صبر هم بهشت است و بعد فرمودند: این ماه، ماه همدردی است. همه انسانها از حالت انسانهایی که گرسنه هستند، آگاه می شوند و به کمک برادر و خواهر مسلمان خود می شتابند.

رمضان ماهی است که روزی مومن در آن ماه زیاد می شود و هرکس در این ماه مبارک رمضان به روزه داری افطاری دهد، این افطاری سبب بخشش گناهان او می شود و علاوه بر این بخشش گناهان خداوند متعال به این بنده ای که به روزه داری افطاری داده است اجر و پاداش یک روزه دار را می دهد. بدون اینکه از اجر و پاداش آن شخصی که روزه داربوده کم شود.

 خزانه خدا، خزانه بی حد و حدودی است. نیازی نیست که از اجر و پاداش روزه دار چیزی کم کند، از آن خزانه بی پایانش این اجر و پاداش را می دهد.

بهر حال روزه ماه مبارک رمضان، عبادتی است که در همه ادیان بوده است.  درهر سال تعدادی از روزهای مشخص را روزه می گیرند. روزهایی که به مصیبتی گرفتار می شوند و یا خطری آنها را تهدید می کند، یا در زمانی که بیماری مهلکی شیوع پیدا می کند این روزها را هم روزه می گیرند. حتی در مکاتب غیر آسمانی هم روزه گرفتن یکی از عبادتهای بسیار محترم است.

هندوها برای تزکیه نفسشان بسیاری از روزهای سال را روزه می گیرند و در یونان قدیم زنها سوم هر ماه را برای تزکیه نفسشان روزه می گرفتند و همین روزه در ادیان الهی و مکاتب اسلامی وجود داشته است و به عنوان یک عبادتی که انسان را تزکیه و پاک می کند به حساب می آید.

پیامبر(ص) وقتی که وارد مدینه منوره شدند، دیدند که یهودها روز عاشورا را روزه می گیرند. سوال کردند به چه مناسبتی شما روز عاشورا را روزه می گیرید؟ در جواب گفتند: به خاطر اینکه در روز دهم محرم خداوند متعال حضرت موسی و بنی اسرائیل را نجات داد و فرعون و فرعونیان را غرق کرد. به شکرانه این نعمت ما این روز را روزه می گیریم.

پیامبرهم قبل از فرض شدن روزه ماه مبارک رمضان، به مسلمانان دستور دادند که شما هم باید روز دهم محرم عاشورا را روزه بگیرید. و وقتی که ماه مبارک رمضان فرض شد، پیامبر فرمودند: حالا که ماه رمضان فرض شده است هر کس خواست روز دهم محرم را روزه بگیرد، اشکالی ندارد و ثواب دارد و اگر هم روزه نگیرد گناهی ندارد و این عبادت در امتهای گذشته به نحوی وجود داشته است، چون این عبادتی است که برای تزکیه نفس انسانها واجب شده است و در همه عبادتها ریا و خودنمایی وجود دارد، اما در این عبادت امکان ریا وجود ندارد.

روزه ماه مبارک رمضان در حقیقت پیروزی بر شیطان است. پیروزی بر غرایز و شهوات و عادات استف وماه رمضان ماه پاک شدن از گناهان و خطاها است. ماه تزکیه نفس و ارتقاء روح و دور شدن از صفات حیوانی و متصف شدن به صفات ملکوتی است.

ماه مبارک رمضان، ماهی است که انسانها برای آن سفری  که در پیش دارند! باید زاد و توشه ای فراهم کنند. سفری که همه ما چه بخواهیم و چه نخواهیم در مهلت تعیین شده باید راهی آن سفر بشویم.

 شاعر عرب می فرماید: (اترضی ان تکون رفیق قوم لهم زاد و انت بغیر زاد) آیا شما دوست دارید که در کاروانی باشید که همه آنها زاد و توشه دارند، اما شما زاد و توشه ای نداشته باشید؟ این کاروانی که دیر و یا زود همه باید رهسپار این کاروان بشوند، این سفر نیاز به زاد و توشه دارد.

ماه مبارک رمضان، بهترین فرصت برای فراهم کردن این زاد و توشه است. چقدر انسانهایی که در ماهها و سالهای گذشته در ماه مبارک رمضان در جمع من و شما بوده اند. اما امسال جایشان خالی است. چرا؟ چون احدی خبر ندارد که آیا تا یک لحظه دیگر در این جمع خواهد بود و یا نخواهد بود. لذا فرصت را غنیمت بشمارید و به نحو احسن از این ماه مبارک رمضان استفاده کنید.

ماه مبارک رمضان ماه دگرگونی و انقلاب در روح وجسم است. ماه مبارک رمضان ماه تجدید ایمان در دلها است، ماه بهار زندگی اسلامی است. ماه قرآن  است، ماه عبادت و طاعات است، ماه تمرین برای رسیدن به کمال بندگی است.

ادامه نوشته

فضایل قرآن و اهمیت تلاوت قرآن

مولانا غلام حيدر فاروقي امام جمعه اهل سنت بيرجند

(کتاب انزلناه الیک لتخرج الناس من الظلمات الی النور)

پیامبر خدا می فرمایند: (ما اجتمع قوم فی بیت من بیوت الله یتلون کتاب الله و یتدارسونه بینهم الا نزلت علیهم السکینة و غشیتهم الرحمة و حفتهم الملائکة و ذکرهم الله فیمن عنده)  گروهی در خانه ای از خانه های خدا در مسجد جمع می شوند. و قرآن خدا را تلاوت می کنند و یا مشغول تعلیم و یا تعلم قرآن هستند، تحت پوشش رحمت الهی قرار می گیرند و رحمت خدا به سوی آنها سرازیر می شود و به خاطر نزول رحمت خدا قلبهای آنها آرام می گیرد.

خداوند متعال این آرامش را بر قلبهای آنها نازل می کند و رحمت خدا آنها را احاطه می کند و فرشتگاه خداوند به احترام آن گروه که قرآن را تلاوت می کنند آنها را احاطه می کنند و خداوند متعال هم در نزد فرشتگانش از این انسانها یاد می کند و به این انسانها که دارای نفس اماره هستند ولی با نفسشان مبارزه می کنند مباهات می کند.

به همین خاطر پیامبر خدا (ص) حسادت را یکی از بدترین گناهان معرفی می کند و قرآن هم در آیات مختلف از این صفت زشت نکوهش می کند. ولی در دو چیز پیامبر می فرمایند: حسادت و یا به عبارت دیگر قبطه خوردن جایز است، (لاحسد الا علی اثنین رجل آتاه الله القرآن فهو یقوم به آناء اللیل و آناء النهار و رجل آتاه الله المال ینفق منه آناء اللیل و آناء النها)  حسادت و یا قبطه خوردن در دو چیز جایز است.

یکی اینکه انسان وقتی می بیند، خدا به یک انسانی علم قرآن عنایت کرده که این شخص در لحظاتی از شب و روز قرآن را می خواند و یا به دیگران می آموزد. اگر انسان آرزو کند که خدایا توفیق بفرما! که من هم مثل این شخص بشوم. و یا این علم و دانش را داشته باشم خوب است.

یا شخصی دیگر که خدا به او مال و ثروت عنایت کرده و در راه خدا انفاق می کند، در شب و روز این انسان هم آرزو می کند که خدایا به من هم مثل فلانی مال و ثروتی عنایت کن! تا من هم مثل او درراه  تو انفاق کنم.

قرآن در حقیقت سرچشمه معارف الهی است، خداوند متعال در قرآن کریم می فرماید: (ان هذا القرآن یهدی للتی هی اقوم و یبشر المومنین الذین یعملون الصالحات ان لهم اجراً کبیرا)  این قرآن انسان را به استوارترین راه و به بهترین راه راهنمایی می کند و به مومنینی که عمل صالح و شایسته انجام می دهند، بشارت می دهد که برای آنها پاداش بسیار بزرگی است.

در آیه ای دیگرخداوند متعال می فرماید: (کتاب انزلناه الیک لتخرج الناس من الظلمات الی النور)  قرآن کتابی است که ای پیامبر ما بر تو نازل کردیم، تا انسانها را از تاریکیهای شرک و کفر و نفاق و زلالت و گمراهی خارج و آنها را به سوی نور اسلام فرا خوانی.

در حقیقت قرآن خورشید تابناکی است که در پرتو آن انسانها راه را به سرمنزل مقصود می برند، قرآن درخت پرثمری است که در سایه آن علما و فقها و مفسران و دانشمندان جهان قرار دارند و بر سر آنها این درخت سایه افکنده است و طالبان علم و عمل و تفقه در دین از میوه های آسمانی آن پذیرایی می شوند.

قرآن مجید کتاب شفا بخشی است که دردهای نهان و آشکارای امت را شفا می بخشد، دردهای معنوی و جسمی انسان را شفا می بخشد. آیه های بسیاری خداوند متعال در این مورد نازل کرده که مومن باید معتقد باشد که قرآن هم شفای امراض باطنی است و هم شفای امراض ظاهری.

(و ننزل من القرآن ما هو شفاء و رحمة للمومنین و لا یزید الظالمین الا خسارا) ما از آیه های قرآن که نازل می کنیم بسیاری از این آیه ها شفا است، برای مومنین. برای کسانی که به قرآن عمل می کنند و در قرآن تدبر دارند. این آیات قرآن برای آنها شفا است.

اما برای ستمگران برای آنها که به قرآن ایمان نمی آورند و یا به قرآن عمل نمی کنند برای آنها جز خسارت و زیان چیزی را در بر ندارد.

در آیه دیگر می فرماید: (قل هو للذین آمنوا هدی و شفاء)  بگو ای پیامبر اعلام کن، این مطلب را برای امت خودت که این قرآن برای مومنین شفا است. علاوه بر شفای بیماریهای باطنی و ظاهری هدایت و راهنما است. انسانها را به راه سعادت دنیا و آخرت راهنمایی می کند.

خداوند متعال در آیه دیگر می فرماید: (قد جاءکم موعظة من ربکم و شفاء لما فی الصدور وهدی و رحمة للمومنین)  موعظه ای از جانب خدا برای شما آمده است، یعنی قرآن سراسر پند و اندرز است.

خداوند یکی از القاب قرآن را به عنوان موعظه و پند و اندرز معرفی می کند که قرآن پند و اندرز است برای شما. اما قرآن آن بیماریهای که در قلبهای انسانها است، آن بیماریها را شفا می بخشد. بیماریهایی که امروزه همه اطبا و پزشکان متفق القول هستند که بیشترین بیماریهای جسمی انسان از بیماریهای روحی و روانی سرچشمه می گیرد، ریشه بیماریهای جسمی انسان بیماریهای روحی و روانی است.

ریشه بیماریهای روحی و روانی انسان از کجاست؟ از آن چه که خدا در قرآن می فرماید: بیماریهای که در قلبهای انسان قرار دارد، وقتی که انسان حسادت می ورزد، وقتی که انسان بخل می ورزد و کینه دارد. عداوت دارد، سوءظن دارد. همه این بیماریهای که در قلب انسان قرار دارد، همه این بیماریها مایه ناراحتی روحی و روانی انسانها می شود.

شما وقتی که ناراحتی های خودتان را بررسی کنید می بینید که علت نارحتی شما شاید یکی از اینها و یا چندین خصلت دیگر باشد. یا حسادت است که شما را ناراحت دارد و یا بخل و یا کینه و عداوت و تکبر و یا غرور و خودخواهی، هر یک از این صفات وقتی که در قلب انسان وجود داشته باشد، آسایش و آرامش را از انسان سلب می کند. انسان را به ناراحتی های روحی و روانی دچار می کند و در نتیجه ناراحتی های جسمی به وجود می آید.

قرآن با صراحت می فرماید: اگر شما قرآن را دستور العمل خود قرار بدهید، اگر قرآن را اساسنامه زندگی خودتان قرار دهید، این بیماریهای قلبی شما را شفا می بخشد و هم آسایش و آرامش در دنیا پیدا می کنید و هم راه سعادت آخرت را می پیمایید.

قرآن علاوه بر شفا دادن راهنما است. یعنی انسان را به راه حق هدایت می کند. به راهی که سعادت انسان در آن است راهنمایی می کند و همچنین رحمت است برای مومنین.

ادامه نوشته